Bezienswaardigheden Terschelling

Op West Terschelling staat de oudste, nog in werking zijnde vuurtoren van Nederland, de Brandaris. De vuurtoren in zijn huidige vorm dateert uit 1594. De naam Brandaris is ontstaan uit het feit dat er vroeger een echt vuur als baken op het plateau brandde. De Brandaris is niet voor het publiek toegankelijk, maar wordt sinds enige jaren wel gebruikt als bijzondere trouwlocatie.

De Terschellinger Haven is de enige natuurlijke baai van Nederland. Het is een mooie plek om rond te slenteren, de vissersboten en schepen te bewonderen, en vervolgens het dorpje West in de wandelen. Een must-see tijdens je weekendje Terschelling.

De Molen van Formerum is de enige molen op Terschelling. Na de Tweede Wereldoorlog kwam er een einde aan de graanteelt op Terschelling, waardoor de molen zijn nut verloor. Gelukkig kocht een particulier de molen op. Na een grondige restauratie in 1968 doet de Molen van Formerum nu dienst als gezellig koffiehuis.

Terschellingers zijn een echt zeeliedenvolk. In de middeleeuwen waren ze actief in ondekkingsreizen en de handelsvaart. Velen vonden hun roeping in de walviskaart, op koopvaardijschepen en op passagiersschepen. Vaak kwam het ook voor dat zeelieden nooit terugkeerden van hun reis, omdat hun schip door het natuurgeweld was vergaan. Vandaar het zeeliedenmonument, een bronzen beeld van een zeeliedenvrouw, uitkijkend over de zee, tevergeefs wachtend tot haar man terugkeerde van zijn reis.

Aan het Stryper Kerkhof, dat nu een van de toeristische trekpleisters op Terschelling is, zit een heel bijzondere legende vast.
In 1966, tijdens de Tweede Engelse Oorlog, kwamen de Engelsen naar Terschelling. Onderweg hadden ze al zo’n 140 schepen in brand gestoken. Ook West-Terschelling werd bijna volledig in de as gelegd. Ze trokken verder het eiland op, met de bedoeling ook andere dorpen in brand te steken. Ter hoogte van huidige Baaiduinen zagen ze in de verte een schimmige verhoging met daarop een aantal staande figuren. Het Stryper Kerkhof. Op dat moment passeerde een oud vrouwtje (tegenwoordig het Stryper Wyfke genoemd). De Engelsen vroegen haar wat die schimmen in de verte waren, en zij antwoordde: "Er staan er bij honderden en er liggen er bij duizenden." Daarmee doelde zij op de grafstenen en de doden die er begraven lagen. De Engelsen wisten echter niet dat zij dat bedoelde, vreesden Hollandse versterking en trokken zich terug. Zo redde het Stryper Wyfke de overige dorpen van de ondergang. Of dit verhaal ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden valt te betwisten, maar het is in ieder geval wel een mooie legende.